Kopagoa

Egunen batez, irakurri zain dauzkadan liburuen zerrenda erakutsiko dizuet, ea zer hurrenkera proposatzen didazuen. Gaur, berriro ere, damutu zait pilo handi horretako liburu bat zokoraturik izatea: Teun A. van Dijk-en Discourse & Power. Izenburuak ezin argiroago ematen du aditzera zertaz diharduen liburuak, ezta?

Kontua da gaur goizean, autoan Donostiara nindoala, NUPeko irakasle bat hizketan aritu dela Espainiako gobernu berriaren azken neurriez. Zorioneko neurri horietako bat, dakikezuenez, copago izenekoa da. «Izorrai −pentsatu dut neure artean−, beste parte txarreko co horietako bat gure artean»

Hitza ez da berri-berria ere, duela zenbait hilabete Andu Lertxundi maisu maiseatzaileak hartaz hitz egin baitzigun Berriako bere zutabean. Arrazoi zuen Lertxundik: aski buru-hauste bada eufemismo hori euskaratzen. Tankerakoak baditugu euskaraz ere: hezkidetza eta beste. Hala ere, gaztelaniaz erabat zilegi ez den artefaktu hori nola geureganatu?

Van Dijk-en liburua irakurriz gero, zerbait akademikoagoa, jantziagoa, esan nezake, beharbada, odolki horretaz (Lertxundik proposatua da izendazio hori), baina, etxekoentzat ari naizenez, ausartu nadin lañoki aritzen. Copago horrek oso argi erakusten du, bere erabidean, gobernuak herritarrarekin elkarlanean aritu nahi duela; azken batean, hark inoren eskubideak bermatu bai, baina herri xeheak bere betebeharrak ere badituela: hara, ez dituzue sendagaiak osorik ordaindu beharko, geuk ere guretik jarriko dugu-eta.

NUPeko irakaslearen esanetan (gogoan duzue irratian solasean aritu den hura?), ordea, ez da ordainketa hutsa ere, berrordainketa baizik, lehendik Gizarte Segurantzarako dirua kendua baitigute hileroko nominatik. Labur-zurrean esanda, hilean-hilean hainbateko bat ematen ari zara, baina, hala ere, ez dizute halakorik aintzat hartuko. Eta esker oneko agertu behar dugu, siendo copartícipes de ese esfuerzo compartido.

Eta zer egin behar dugu guk? Eufemismoa bere horretan eman, aukera zeinahi dela ere (ko-ordainketa, ordainketa partekatua…), ala porru hori onartu ez eta besterik proposatu (osasun-zerga…)? Nik tarteko bidea proposatzen dizuet: ordainkidetza. Bateko, hitz eragabe estrainioa da, eta, besteko, Osakidetzaren hur-hurrekoa. Ez dakit euskara edo ironiera den, baina.

Orrazketa, kritikak eta ile-apaintzaileak

Larunbateko Garan, liburu baten kritika gordin samar bat irakurri nuen (Armiarmako lagunek oraindik ez dute sareratu). Atentzioa eman zidan, ororen gainetik, aipuaren amaieran kritikariak zioenak: akats ugari zituela testuak.

Hitz eginak gaude argitaletxeen joera berri horretaz, zeren, lehen euskaraz lan gutxiago argitaratu arren, txukunago ateratzen ziren liburuak oro har.

Kritiken hemerotekara jo dut adibide bila (azken urtekoetan), eta ohartu naiz akats edo hutsegite edo zuzenketa hitzak nekez ageri direla idazkiotan. Aletxo bat baizik ez dut aurkitu.

Besterik dira inprentako akatsak eta akats tipografikoak, baina horiek ekidin ezinak omen dira, ala ez?

Herrialde txikia gara, eta denok elkarren ezagun. Les Mecaniciensek abesten zuenez, «Euskadin jende gutxi, eta denok gara erdi lehengusu». Eta, horretan ari nintzela, bristada batek itsutu nau. Zer hitz erabiltzen dut nik, zuzenketa/zuzenkizunen partez, inor mindu nahi ez dudanean? Orraztu eta orrazketa. Horixe, gure eufemismoa.

Ez naiz ni bakarra zuzentzaileak ile-apaintzaile bihurtzen.

Ainara Ruiz Benitoren euskal itzulpen honek orraztu beharrekoren bat edo beste gorabehera [...]

Beraz, bigarren argitalpen orraztu bat plazaratuz gero, arrakasta handia ingura lezake nerabeen euskaldunon artean.

Presa handiz itzulita dagoela ematen du, itzultzaileok, dena delakoagatik, ez dutela azken orrazketa behar bezala egiteko beste denborarik izan.

Eta zain gelditu beharko dugu, orobat, argitaletxeek azken orrazketa-lanari zor zaion arreta noiz jarriko.

Ruper te necesito (Euskal Editoreen Elkartea).